Ofte stilte spørsmål og svar

Kontakt gravferdsbyrå for vidare hjelp og rettleiing.

Gravferda bør vanlegvis finne stad innan 10 virkedagar etter dødsfallet.

Kostnadene varierer avhengig av tenestene som blir valde, men kan inkludere utgifter til kiste, blomar, seremoni og gravstein.

Vi hjelper deg med å planleggje seremonien, inkludert val av stad, kiste, blomar og musikk.

Ei gravferd inneber kistegravlegging, medan ei bisetjing inneber kremasjon med urnenedsetjing seinare.

Ja, vi tilbyr fleksible løysingar for å tilpasse seremonien etter ønskja til den avdøde og familien.

Ja, du kan velje å ha ei lukka seremoni for berre nære familiemedlemmer og vener.

Vi kan hjelpe med utforming og publisering av dødsannonser i aviser og på nettet.

Kremasjon er prosessen der kroppen vert brend til oske. Oskja vert deretter lagt i ei urne som kan setjast ned i ei grav eller oppbevarast.

Formidle kva gravplass du ønskjer til gravferdsbyrået, så ordnar dei dette for deg.

Ja, det er vanleg å inkludere musikk som ein del av seremonien.

Transportrefusjon dekkjer kostnadene for transport av avdøde dersom dødsfallet skjedde langt frå heimstaden.

Nei, men mange vel å bruke eit gravferdsbyrå for å få hjelp med dei praktiske og administrative oppgåvene.

Vi kan gi råd eller vise vidare til advokatar for juridisk hjelp.

Ei minnestund er ei samankomst etter seremonien der familie og vener kan minnast den avdøde, ofte med servering av mat og drikke.

Vi kan hjelpe med repatriering av avdøde frå utlandet til heimlandet.

Ja, vi tilbyr bestilling av blomar til seremonien.

Vi kan hjelpe med val og bestilling av gravstein, inkludert design og inskripsjon.

Ja, NAV kan gi økonomisk støtte til gravferd for dei som har rett til det.

Urnenedsetjing er seremonien der urna med oska til den avdøde vert sett ned i ei grav.

Seremonien finn vanlegvis stad i løpet av 10 verkedagar etter dødsfallet. Sjølve gravferda vert halden i kyrkja, på gravplasskapellet, krematoriekapellet eller i andre eigna lokale. Alver Begravelsesbyrå er til hjelp med å velje tid og stad, og syter samstundes for at alle som skal medverke vert informerte.

Nokre ønskjer å la gravferda gå føre seg i stille, med berre dei aller næraste til stades. Det kan sjølvsagt vere rett i mange tilfelle. Dei fleste som har innsikt i sorgarbeid, tilrår likevel at gravferda vert annonsert på førehand og er open for alle. Erfaringar viser at deltaking frå personar utanfor den næraste krinsen hjelper dei etterlatne med å bearbeide sorga. Andre kan òg ha behov for å vise deltaking og gje den avlidne den siste ære.

Dette spørsmålet kan vere vanskeleg å ta stilling til for mange pårørande. Det kan vere fleire årsaker til at det vert valt ei lukka bisetjing. Likevel syner erfaringar at det som i augneblinken verkar rett, på lengre sikt kan bli ei belastning, fordi nokon som burde ha vore til stades, ikkje fekk høve til det. Erfaringar syner òg at dei signala ein gjev ved å velje ei lukka seremoni, ofte skapar usikkerheit; skal ein ta kontakt eller ikkje? Dei fleste ønskjer ikkje å verke påtrengjande. Lytt til dykk sjølve og ta dei vala som kjennest rette.